Галіна Васільеуна Брацун. Камуніст Палесся №190 (10286) 5 снежня 1989 года

Галіна Васільеуна Брацун

Нядаўна вязальшчыца трыкатажнай фабрыкі імя Крупский Г. В. Брацун почала новы адлік сваім вытворчым справам на яе працоўным календари зявіўся студзень 1991 года. Яна не адна тут, кого віншавалі ў калектыве з такой працоунай перамогай. І гэта не выпадкова. 23 гады аддала Галіна Васільеўна рабоце на прадпрыемстве, накапіла шмат вопыту і шчодра дзеліцца ім з маладымі работніцамі. Нямала яе вучняў працуе побач са сваей настаўніцай. Г. В. Брацун і зараз задае тон у рабоце. Яна — неаднаразовы пераможца індывідуальнага спаборніцтва ў цэху № 2, ды і на фабрыцы таксами.
Але паспяхова працуе Галіна Васільеуна не толъкі на вытворчасці, а і ўзорна выконвае грамадскія абавязкі як член совета брыгады, член добраахвотнай народной дружыны фабрыкі.

НА ЗДЫМКУ: Г. В. Брацун 

Фота I. Бабра

Адкрываецца этнаграфічны музей. Камуніст Палесся №190 (10286) 5 снежня 1989 года

 Адкрываецца этнаграфічны музей.

Не першы год у сярэдняй школе № 2 г. Мазыра вядзецца работа па стварэнню этнаграфічнага музея. У гэтай справе ўдзельнічаюць як педагогі, так і вучні. I вось хутка фініш іх трохгадовых творчых пошукаў, натхнёнай працы. На другім паверсе школы ў спецыяльным памяшканні размешчаны шматлікія экспанаты. Тут можна ўбачыць кросны, верацёны, церніцы, ярмо вялікае і малое, снасці для лоўлі рыбы і іншыя прылады працы, якімі карысталіся нашы продкі. Радуюць вока сваей самабытнасцю і прыгажосцю андаракі, вышытыя кашулі, саматканыя паясы, іншае адзенне, у якое апраналіся некалі палешукі. Усе гэтыя рэчы натуральныя. Яны прывезены сюды з розных вёсак Мазырскага, Петрыкаўскага, Бабруйскага, Хойніцкага і іншых раёнаў.
I хаця афіцыйна музей адкрыецца толькі праз месяц, ужо зараз у ім праходзяць урокі па гісторыі БССР і беларускай літаратуры. А класныя кіраўнікі ў планах выхаваўчай работы загадзя прадугледзелі экскурсіі ў школьны музей. Лектарская і фальклорна-этнаграфічная групы школьнікаў рыхтуюць цікавую праграму да адкрыцця музея.

Помнікі — пад ахову. Камуніст Палесся №190 (10286) 5 снежня 1989 года

Помнікі — пад ахову.

Горад наш старажытны, багаты помнікамі гісторыі, і культуры. Разбурэнне і знішчэнне іх наносіць вялікую шкоду, так як потым нельга аднавіць. Каля мэблевай фабрыкі на месцы былой в. Кімбараўка археолагамі выяўлена гарадзішча, якое адносіцца да VIII—XI стагоддзяў.
У раёне былой в. Баравікі і пасёлка Пхоў былі стаянкі людзей каменнага веку. Археолагамі знойдзены тут шматлікія крэмневыя прылады працы, якія ў сваю чаргу дазваляюць нам скласці ўяўленне, чым займаліся нашы далёкія продкі, якую вялі гаспадарчую дзейнасць.
У цэнтры горада Мазыра знаходзіцца, бадай, самы галоўны помнік археалогіі Гара Камунараў, ці былая Замкавая гара. Не ўсе ведаюць, што адсюль бярэ свой пачатак гісторыя нашага горада. Тут пачыналася яго будаўніцтва.

Мария ПУГАЧЕВА, Люди и Судьбы. Она, как путеводный огонек... Жыццё Палесся от 01.08.1998

 

Люди и Судьбы.

Она, как путеводный огонек... 

Сколько бы человек ни прожил, оглядываясь на свою жизнь, чаще всего говорит, что еще вроде и не жил, что еще многое впереди: не все сделано; не все прочитано, не все изведано...

Елена Григорьевна Колоцей прожила 80 лет. Легко ли жилось? Все было. Вся жизнь — в борьбе и труде. А трудности? Они были уже сызмала.

История Зимовищской школы

Велико-Зимовищская восьмилетняя школа функционировала с 1958 г. в деревне Большие Зимовищи. Посещали её дети, проживавшие в деревнях Большие и Малые Зимовищи, Рудня и Черемошня. Обучение в школе осуществляли 8 педагогов, кроме того они проводили занятия с малограмотными жителями деревни на дому два раза в неделю по вечерам.

В 1963 г. в школе работало 14 педагогов, директором школы с 1960 по 1987 г. был Юрков Владимир Григорьевич. В школе обучалось около 160 человек.

В 1966 г. состоялся первый выпуск восьмилетней школы, свидетельства были вручены 28 выпускникам. До 1975 г. в классах было от 20 до 27 учащихся. Затем контингент учащихся начал стремительно сокращаться, так как молодёжь из деревни уезжала в город Мозырь.

В 1987 г. восьмилетняя школа была переименована в Велико-Зимовищскую неполную среднюю школу и обучалось в ней около 60 человек.